Staromodna Grecja, wybuchowa Dania... Największe niespodzianki piłkarskich turniejów

Staromodna Grecja, wybuchowa Dania... Największe niespodzianki piłkarskich turniejów

Reprezentacja Grecji 2004
Reprezentacja Grecji 2004 / Źródło: Newspix.pl / Aldo Liverani
Kochamy mistrzostwa Europy czy świata za niezapomniane występy piłkarskich geniuszy, piękne gole, ale nie ukrywajmy – najbardziej uwielbiamy romantyczne, nieoczekiwane historie. Oto jak nasze serca zawojowały Dania, Islandia, Grecja czy też Turcja. Czy podczas Euro 2020 również doświadczymy dużych niespodzianek?

Od kiedy tylko rozgrywane są międzynarodowe turnieje piłkarskie, praktycznie na każdym pojawiał się ktoś, kto wprawiał wszystkich w osłupienie, odnosząc wielki sukces – w skali swego kraju, kontynentu lub świata. Postanowiliśmy wyłowić najciekawsze przypadki tego typu, a za każdym kryła się jakaś ciekawa historia. Zapraszamy!

Korea Północna – Mistrzostwa Świata 1966

Korea Północna i piłka nożna przeciętnemu kibicowi kojarzą się głównie z telewizyjną propagandą, według której ich reprezentacja wygrała jeden z mundiali po pokonaniu Brazylii 1:0 w finale. Prawda jest jednak taka, iż największy sukces KRLD w piłce nożnej przypada na 1966 rok i turniej rozgrywany w Anglii. Wówczas drużyna ta wyszła z grupy kosztem Włochów oraz Chile, a także napędziła wielkiego stracha Portugalii z Eusebio w składzie. W 25. minucie Azjaci prowadzili już 3:0, jednak potem legenda Benfiki wzięła się do roboty – sam Eusebio strzelił 4 gole, piątego dołożył Jose Augusto i Koreańczycy wrócili do domu. Niemniej mogli zrobić to z podniesionymi głowami. Zwłaszcza że początkowo Choe Yong Gon nie chciał w ogóle puścić drużyny na mundial.

Kostaryka - Mistrzostwa Świata 2014

Gdy rozlosowano grupy, zdawało się, iż Kostarykanie trafili do grupy śmierci. Co prawda ani Anglicy, ani Włosi nie mieli wówczas zespołów tak świetnych jak teraz, ale w porównaniu z nimi drużyna z Ameryki Środkowej wciąż jawiła się jako outsider. Do tego Urugwaj z Suarezem, Forlanem, Cavanim, Godinem, Muslerą… No nie, to nie mogło się udać. 
A jednak! Triumfy nad Anglią (3:1) i Włochami (1:0) oraz bezbramkowy remis z drużyną Oscara Tabareza dały awans. Później zaś w serii rzutów karnych poległa Grecja i dopiero w ten sam sposób podopiecznych Jorge Pinto wyeliminowała Holandia. Gwiazdą Kostaryki był wówczas (i nadal jest) Keylor Navas, który chwilę później przeszedł z Levante do Realu Madryt. Współautorem sukcesu był z kolei nasz stary, dobry znajomy z Wisły Kraków, czyli Junior Diaz.

Chile – Mistrzostwa Świata 1962

Czy argument dotyczący atutu własnego boiska jest przeceniany? Powiedzcie to Chilijczykom. W Copa America nigdy wcześniej i dłuuuugo później ta reprezentacja nie odniosła sukcesu, a w sześciu poprzednich turniejach albo w ogóle nie grała w finałach, albo odpadała na etapie fazy grupowej. Do tego kraj wciąż odczuwał efekty jednego z najgroźniejszych trzęsień ziemi w historii z 1958 roku. Mało brakowało, a mistrzostwa zostałyby przeniesione do innego kraju, jednak ostatecznie FIFA ostała przy pierwotnym wyborze. Gospodarze prowadzeni przez Fernando Rierę dotarli aż do półfinału, w którym ulegli Brazylii. Wcześniej ich ofiarami padli Szwajcarzy, Włosi oraz ZSRR. 
Starcie z Italią przeszło do historii w sposób haniebny – mecz ten był absurdalny i brutalny. Humberto Maschio bokserskim ciosem złamał nos włoskiego kapitana, Giorgio Ferrini z kolei zszedł z boiska dopiero po interwencji uzbrojonej policji. W BBC pisano potem: „Te drużyny zmierzyły się ze sobą pierwszy raz i oby ostatni”. Cóż, dziś jednak bardziej pamiętany jest ogólny sukces sportowy Chile, jakim było dojście do półfinału, niż to haniebne starcie, które zainspirowało Kena Astona do wprowadzenia do piłki nożnej żółtych oraz czerwonych kartek.

Islandia - Mistrzostwa Europy 2016

Jedna z bardziej romantycznych historii piłkarskich naszych czasów. Ileż to naczytaliśmy się porównań, że tak daleko zaszła reprezentacja kraju, którego populacja jest dwa razy mniejsza niż liczba mieszkańców na przykład Łodzi? 
Nigdy wcześniej Islandia nie zakwalifikowała się na żaden wielki piłkarski turniej, aż nagle Lars Lagerback stworzył zespół grający nie dość, że najlepiej w historii, to jeszcze przyjemnie dla oka postronnego kibica. Zresztą, to też nie była drużyna pełna gwiazd światowego formatu. Owszem, każdy kojarzy Sigurdssona, Finnbogasson czy Sigthorsson to też nie są anonimy. Z większych nazwisk w zespole znalazł się jeszcze 38-letni Gudjohnsen, aczkolwiek kolegów bardziej wspierał w szatni niż na boisku, na którym spędził zaledwie 13 minut w 2 meczach. Islandia na Euro 2016 doszła aż do ćwierćfinału, gdzie uległa Francji 2:5, tworząc wspaniałe widowisko. Wcześniej z kolei jej wyższość musieli uznać Anglicy oraz Austriacy, równość zaś Portugalczycy i Węgrzy.

Korea Południowa - Mistrzostwa Świata 2002

Z mundiali, które mogą pamiętać młodsze pokolenia, ten w Korei Południowej oraz Japonii był zdecydowanie najdziwniejszy. Bynajmniej nie ze względu na pory, w których odbywały się mecze. Nie dało się bowiem nie zauważyć, że sędziowie w magiczny sposób ulegali presji azjatyckiego sukcesu i z ich pomocą współgospodarze dotarli aż do półfinału, pokonując po drodze Polskę, Portugalię, Włochów oraz Hiszpanię. Zatrzymali się dopiero na Niemcach, późniejszych wicemistrzach.
Z kolei spotkanie o brąz Koreańczycy przegrali z Turkami, którzy rzeczywiście mieli wtedy mocną drużynę  – na przykład Recbera na bramce czy Sukura w ataku. Ten zresztą zapisał się w mundialowych annałach ze względu na najszybszą bramkę, jaka kiedykolwiek padła w Mistrzostwach Świata – 11 sekund wystarczyło mu, by pokonać koreańskiego bramkarza. Trzeba też przyznać, iż swój sukces Turcy zawdzięczali także fortunie, gdyż w grupie mieli Kostarykę oraz Chiny, później zaś trafiali na Japonię, Senegal. Ich marsz zatrzymała Brazylia w składzie z Ronaldo, Rivaldo i Ronaldinho.

Belgia – Mistrzostwa Europy 1980

W tamtych czasach Czerwone Diabły nie miały pokolenia równie utalentowanego co obecne. Dość powiedzieć, że z 11 mundiali Belgia wzięła udział w zaledwie pięciu i zawsze była w ścisłym gronie najsłabszych zespołów. Mistrzostwa Europy? Trzecie miejsce w 1972 roku brzmi nieźle, choć nie tak dobrze, gdy weźmiemy pod uwagę fakt, iż w całym turnieju udział wzięły zaledwie cztery drużyny.
Zdobycie wicemistrzostwa na ME 1980 należy więc uznać za sporą niespodziankę, zwłaszcza że wydarzyła się kosztem Anglików, Włochów i Hiszpanów Bohaterem Belgów był Jean-Marie Plaff, choć do czasu – w finale z RFN zawinił przy obu straconych golach i to Niemcy zwyciężyli 2:1. Jak na ironię nawet obecna, niezwykle utalentowana generacja Czerwonych Diabłów nie potrafi osiągnąć sukcesu na miarę tamtego wicemistrzostwa. Brąz z mistrzostw Świata w Rosji? Cóż, nadal szczebelek niżej.

Grecja - Mistrzostwa Europy 2004

Jedna z najbardziej zaskakujących i jednocześnie najbardziej irytujących niespodzianek w historii futbolu. Styl gry greków to była definicja tego, co szumnie nazywa się „antyfutbolem”. Trudno się nie zgodzić, chociaż dla zespołu Otto Rehhagela cel uświęcił środki i trudno, by kogokolwiek miał przepraszać za wygrywanie. Nie bez powodu jednak choćby Jonathan Wilson pisał o zwycięstwie Greków w 2004 roku, że osiągnęli go, stosując taktykę tak przestarzałą, że aż zaskakującą dla ówczesnych przeciwników.
Wymowna była droga tego zespołu. Awans z grupy po zwycięstwie 2:1 – o ironio – z Portugalią, remisie z Hiszpanią i przegranej z Rosją; później triumf 1:0 z Francją; również 1:0 z Czechami w półfinale i to po dogrywce. Aż w końcu znów 1:0 z Portugalią po golu Charisteasa. Napastnika, który nigdy w życiu nie zdobył nawet 10 bramek w jednym sezonie ligowym. Solidność defensywna Greków jest godna podziwu, ale źle się to oglądało.

Dania - Mistrzostwa Europy 1992

Drużyna ta przeszła do historii jako „duński dynamit”. Nie dziwota, ich triumf rzeczywiście należy uznać za eksplozję i to zupełnie nieoczekiwaną. Ba, przecież ekipy Richarda Jensena w ogóle miało nie być na tym turnieju! Ostatecznie Dania przystąpiła do Euro w Szwecji tylko ze względu na wykluczenie Jugosławii z powodu konfliktu zbrojnego w Bośni. 
Historia ta zaskakuje tym bardziej, biorąc pod uwagę fakt, iż powyższa decyzja zapadła 9 dni przed startem turnieju, więc późniejsi zwycięzcy byli praktycznie ściągani z plaż i tym podobnych miejsc, gdzie spędzali urlopy. Opłaciło się – po drodze Duńczycy ograli Francję (2:1), Holandię (5:4 w karnych) oraz Niemców (2:0), a zespół, którego liderami byli Peter Schmeichel i Brian Laudrup przeszedł do historii.
Czytaj też:
Euro 2020. Więcej niż piękne areny. Jakie tajemnice kryją stadiony, na których odbędzie się turniej?

Źródło: WPROST.pl
-
 0

Czytaj także